Is het wel echt? Jaaaa.. het is echt echt!

Twee weken niet gerookt,
ik kan het zelf echt haast niet geloven.
Twee weken geleden drukten lief en ik rond 00.00 uur onze laatste sigaret uit en daarna niks/nada meer gerookt. Als iemand dit twee maanden geleden voorspeld zou hebben, zou ik hem keihard uitgelachen hebben. O ja, de wil was er wel hoor, die was er al een paar jaar, maar óók de wetenschap dat ik het gewoon niet kon dus ik begon er maar niet aan.

Toch is ineens die knop omgegaan.. ik ga het niet meer proberen, ik ga het doen! Voor mezelf, voor mijn gezondheid, en voor mijn kinderen.

Erik zijn gezondheid was doorslaggevend. Ook al rookten we buiten en had hij dus geen last van onze rook; hij moest zelf stoppen met roken van de dokter.. ja, dan gaan wij niet door zitten roken, dat konden we niet.

Erik doet het overigens ook super goed, ik vind het zo knap van hem!
Ga er maar eens aanstaan; als 16-jarige met afkickverschijnselen tussen allemaal vrienden die ook roken.. dan moet je echt sterk in je schoenen staan.

Ik heb weleens gezegd: "Als ik moet stoppen met roken moeten ze me opsluiten in een afkickkliniek anders lukt het nooit" Nou zie hier.. een betere afkickkliniek dan waar we nu in zitten bestaat er niet. Wij hebben geen "professionele" begeleiding nodig, nee.. er is niemand die je beter begrijpt dan een lotgenoot. (Truus uit Boxtel :-)) We spelen allemaal in dezelfde film en slepen elkaar er doorheen. Niet rokers vinden het misschien overdreven, maar als je bedenkt dat een merendeel van de stoppers het binnen een week al opgeeft denk ik dat we hier op het goeie stoeltje zitten. Hier is het immers andersom; de afvallers zijn in de minderheid.

Tweeeeeeeee weken, wat klinkt dat lang he?..
Dank voor jullie onmisbare steun en support voor zover!

Liefs,
Joke

Hebben jullie dat nou ook?

De eerste week loopt iedereen je aan te moedigen en te complimenteren maar na 10 dagen is het blijkbaar al "gewoon" dat we niet meer roken terwijl binnen in ons nog steeds een oorlog woedt.. en ze zien het gewoon niet! :-(

Gelukkig hebben we elkaar nog want je zou er spontaan weer van gaan roken. ;)

Joehoeeeeeeeee.. al 12 dagen rookvrij!!

Het gaat hier prima, (ondanks de oorlog) we blijven doorzetten en het helpt mij om aan rokers te snuffelen.. de nicotinelucht weerhoudt me om ooit weer te gaan roken. Tenminste, dat denk ik, echt geloven dat ik het vol kan houden durf ik nog niet. Ik voel me een roker die nu even niet rookt. Nou ja, dat is ook prima toch? Zolang we maar niet roken..  haha snappen jullie het nog? Verwardheid is namelijk ook een van de symptomen van het afkicken. Dat is een goed excuus als je eens een steekje laat vallen...

Hmzz.. erg veel bijzonders heb ik niet geschreven maar jullie willen echt niet weten hoe het binnen in mij tekeer gaat. Je kan het wel raden, jullie wel. Opschrijven doe ik het niet want ik wil het nicotinemonstertje geen aandacht geven maar negeren en ik zet/vecht door, nooit meer roken..

Wat een gezwets, bedtijd!

Liefs en slaap lekker,
Joke

Goeiemiddag lotgenoten en meelezers! Klinkt dat niet vrolijk? Zo voel ik me ook..

Want nu heb ik dan twee cijfertjes op mijn naam staan.. 10 dagen rookvrij!:-)
Tjonge, ik heb zelfs nooit durven hopen dat me dat nog eens zou gebeuren, laat staan dat ik het zou kunnen.

Het gaat op zich prima maar de trekmomenten zijn nog steeds vaak en hevig en ik denk nog veel te vaak aan het niet roken. Maar hoe hard het nicotinemonstertje ook roept; hij krijg niets meer! Ik zucht een paar keer, drink een glas water, eet een mandarijn of ga hier even zitten lezen. En voldaan lig ik iedere avond in mijn bed: ook vandaag heb ik weer gewonnen!

Ik voel me lichamelijk ook beter, voel me fitter, ik ruik meer (dat is niet altijd positief haha) en ik heb meer smaak... kortom alleen maar voordelen!

Mijn Lief en Erik doen het ook hartstikke goed, we houden nog steeds van elkaar en zijn elkaar nog niet in de haren gevlogen. We zijn gewoon goedddddddd!!
(mag ik voor deze keer wel zeggen he?)

En we gaan gewoon door.. we blijven met jullie meelopen, gezellig!

Liefs,
Joke

Als kind kon ik zo jaloers zijn op andere kinderen als ze van de lage duikplank afsprongen, dat wilde ik ook! Met knikkende knieën liep ik via het trappetje voorzichtig de plank op om daarna met nog meer knikkende knieën hard terug te rennen en via datzelfde trappetje weer naar beneden te gaan.

Tot.. op een dag.. ik dacht  "Nou doe ik het!"  Het trappetje weer op.. rennen over de plank en ik sprong, zonder nadenken. Verdwaasd en verwonderd dreef ik weer boven.. Ik was gesprongen en leefde nog!!

Hup, een dag later hetzelfde van de hoge duikplank.. "als ik die kleine kan, kan ik deze ook"
Via een iets hoger trapje de plank op.. niet nadenken, rennen en springen!
Dat viel tegen; ik sloeg met mijn armen op het water (auwww) en durfde een week lang niet meer de hoge duikplank af. Stapje terug.. eerst maar de lage plank bedwingen.

Voelen jullie hem? Ik bevind me nu in de fase die tussen de lage en de hoge plank ligt..
Ik leg het uit:

Jullie weten dat ik pleisters plak. (rookt u? Nee dank u, ik heb liever een pleister)
En omdat je die pleisters steeds op een andere plek moet plakken zit mijn halve lichaam onder de ontsierlijke vierkantjes, lijmresten van de pleister die ik er met geen mogelijkheid af krijg. Ik douche iedere dag en ik heb het net met een schuursponsje Cif geprobeerd maar dat was geen succes.. ik denk niet dat het de bedoeling is om een stukje huid weg te schrapen. Bovendien: die stukken plastic zijn nog hartstikke duur ook.. Dussssssss.... pleister er af getrokken... dan maar zonder!

Juist: Tussen de lage en de hoge duikplank.. Misschien te overmoedig omdat het nu zo goed gaat. We kijken of het lukt, en anders weer terug plakken, morgen zullen we het weten.  :-)

Slaap lekker en liefs,
Joke

Oh.. 200 peuken niet gerookt.. pffff.. dat is een confrontatie zeg.. *schaam*

UPDATE: 13.00 uur toch maar een pleister geplakt, voelde me labieler worden en dacht ik trek het niet meer. Nu een uur later voel ik me weer sterker.. zit het nou tussen mijn oren of niet? Whatever.. ik rook niet!

Gut, ik ben enorm verslaafd aan..

Jullie! Haha..  Ik zit hier op die stoel geplakt alleen maar dagboeken te lezen en verwaarloos alles om me heen.. zelfs een boek kan ik wegleggen als mijn verplichtingen roepen, maar hier kan geen thriller tegenop, ik kom maar niet weg!

Wie gaat me helpen als ik hier ooit van af moet kicken?
Nog maar niet aan denken, één verslaving tegelijk aanpakken is me geleerd.
*proest* als ik maar niet zo verslaafd raak dat ik straks weer ga roken om dan hier weer te kunnen afkicken.

Zo, nu stap ik van de stoel af en ga aan het werk.. maar arghhhhhh dat valt niet mee. ;)

Liefs,
Joke